my favorite book

hi every one. please read my post on my friend's blog :

http://foreverinhell.blogspot.com/ .

this post is about the my favorite book "The Kite Runner" .if you have a time, please leave a comment on her web . thanks so much.

thist post belongs to my friend in america

this post belongs to http://foreverinhell.blogspot.com/ .





Before the recent protests in Iran, I rarely thought at all about Iran or its people. Iran to me was pronounced “I ran”, as in “I ran to the store”. Iran to me was one of those places, like China or Russia, filled with people who hate Americans. I never really considered what Iranians were really like or what they really thought, or how they had changed since the revolution in 1979, with its famous chants of “death to America”.

Imagine my surprise when I woke up one morning to Iranians protesting for democracy. “Where’s my vote?” they asked. “I want my vote to count,” they declared. They waved signs, and the peace symbol, wore green and, in true 21st Century fashion, twittered their revolution. Suddenly, I was a part, a very tiny part, of the Iranian revolution. Anyone who cared to watch TV or sign into Twitter was.

What really struck me was the above picture. The woman holding the sign behind the woman in the white and blue scarf could be my sister. In fact, in looking at pictures and videos of the protests, I found that I have Iranian features, especially my nose, which I’m hoping is attractive in Iran. My face in a crowd of people I had previously dismissed as hateful shamed me. In 33 years, I had not bothered to learn the truth, or even try.

I was impressed that, in what I had been told was an oppressive, misogynistic culture, women were leading the cause for change and advancement. Brave young women tweeted the world, carried signs, marched wearing green, and even confronted armed soldiers with nothing but passion and words.

Then I saw the Daily Show’s series on Iran, and met a people entirely different from what I had assumed. I saw people, just like people I can see anywhere. People who spoke beautiful English when most Americans don’t bother to learn another language, or even speak English all that well. People who answered questions openly and cheerfully. People who welcomed the American “journalist” into their homes, well-decorated homes where their children played video games, just like ours. These Iranians weren’t the boogeyman, they were people just like my friends and neighbors.

Iran has become a nation of young people, a full 2/3 of Iranians younger than me. Too young, in fact to remember the revolution of 1979 and the chants of “Death to America”. Iranians are young, full of hope, and live in the internet age, a fact I think the power structure of Iran does not fully understand. The days are gone when the government can hide the rest of the world from its citizens and vice versa. The internet has made possible friendships that would never have existed in the past, as between Sara and I.

My Iranian friends are free to see the rest of world, to see promise and freedom, to emulate what they admire and to reject what they do not, free to imagine a new future for themselves, a future as bright and hopeful as the Iranian people themselves. I wish you all the best of luck, and I can assure you of this: The new day you wish for has already dawned. It may seem as if your dreams of democracy have wilted or died, but they have not. Dawn is not an instant thing, it is not night one moment and day the next. There is a time of inbetweens, of grays and shadows, before the sunlight arrives. Now is that time. Day is inevitable. Your government can’t put ideas back in a box, or make you forget that what you want is something that other people have, and you can have, too.
I thank the Iranian people for showing me the real Iran, an Iran filled with neighbors and friends, and the hope of new understanding and peace. I someday I can walk the streets of Tehran, and meet my brothers and sisters half a world away.



thanks a lot my dear friend for to write this post.

don't run away

Hi every one. I want to write down this post bilingual. Perhaps some of the posts in the future. One of my reason is that I have found a good friend in America whom always read my blog but she couldn’t read Farsi(http://foreverinhell.blogspot.com/). So she left comment on my web about the pictures and …. And for the second reason, I want to improve my English language especially in writing.

I want to leave one of the best sing that I believed to it. Yes, I believed to it because of the lyric, beat ,melody, sound. especially lyric and a good sense that give me. I know this sing ,”respect yourself “, from “Dj bobo” is old but I love it. And whenever I listen to it, I obtain so much strength. I like so much this part of the song :

Don't care, about what people say

Believe in yourself and go your own way

Respect, no resignation

Leave the path of isolation
You can download this sing form the link “Dj Bobo - Respect Yourself[MP3-Codes.com].mp3”.


DJ Bobo - Respect Yourself

Respect yourself

Respectyourself

And you will find your way

So practise what you pray

Don't run away

Respect yourself

You don't know,no,what you don't know

Like the colours of the rainbow

Respect, is the name of the game

Respect, yourself and you never miss your aim

If you show weakness

You gotta let them know

You don't know,no,what you don't know

If you wanna grow,say no,just go

Respect yourself

Change your mind

Respect yourself

Don't be blind

Respect yourself And you will see the light

Respect yourself And you will find your way

So practise what you pray

Don't run away

Respect yourself

Respect yourself

Respect yourself

And you will see the light

Don't care, about what people say

Believe in yourself and go your own way

Respect, no resignation

Leave the path of isolation

Don't care about what people say

Respect will never get away

Today, we stay, and pay attention anyway

Fairplay, everyday, stand up, don't run away

If you are feeling weak so deep inside

No place to run, no place to hide

R E S P E C T

Respect, your destiny

If you don't know what is right or wrong

If you feel confused and your thoughts are gone

R E S P E C T

Respect yourself,be free

سلام . من می خوام این پست را به دو زبان بنویسم . شا ید بعضی پست ها را هم در آینده . یکی از دلایلم اینه که من یه دوست خوب تو امریکا پیدا کردم که همیشه وب منو می خونه اما نمی تونه فارسی بخونه. بنابراین راجع به عکس ها و... نظر می گذاره و دومین دلیلم اینه که توی نوشتن زبان پیشرفت کنم . می خوام یکی از بهترین آهنگ هایی که بهش معتقدم را بگذارم . من به متن، ریتم ، نظم نت ها ، صدا و به خصوص به متن و حس خوبی که این آهنگ می ده اعتقاد دارم . می دونم این اهنگ ، " احترام به خود" از دی جی ببو قدیمیه اما من خیلی دوستش دارم وبا هر بار گوش دادن به اون نیروی زیادی می گیرم . اصولاً ترجمه آهنگ به متن اصلی لطمه وارد می کنه . به همین خاطر ترجمش نمی کنم.این قسمت از این ترانه واقعا ً زیباست
به این فکر نکن که مردم چی میگن
به خودت مطمئن باش و به راهت ادامه بده
احترام ، تسلیم نشو
مسیر کناره گیری را کنار بگذار

این آهنگ رو می تونین از
“Dj Bobo - Respect Yourself[MP3-Codes.com].mp3”.
دانلود کنین .

خاک آشنا

فکر کنم این طوری شروع کنم بهتره . همه می دونن که من کلی بازی رضا کیانیانو دوست دارم و اگه اغراق نکنم از پنجم دبستان تا حالا تقریباً بیشتر فیلمهاشو دیدم. ولی اینبار فرق می کرد . من و دوستام ( عاطفه و خجسته) برای نمایش فیلم خاک آ شنا و جلسه پرسش و پاسخ که با حضور بهمن فرمان آرا(گارکردان) ، رضا کیانیان وبابک حمیدیان (بازیگران)، عباس گنجوی (تدوینگر) ، محمد رضا دلپاک و رضا نریمی زاده (صدابرداران) در سینمای پردیس زندگی برگزار شد رفتیم . این مراسم از ساعت 4 تا 8 برگزار شد البته با نیم ساعت تأخیر !!

اول فیلم"خاک آشنا"نمایش داده شد. من بیشتر کارهای آقای فرمان آرا را دوست دارم . ایشون 7 تا فیلم بیشتر نساختند و از نظر من لحظه لحظه فیلم هاشون تأ ثیرگذارِ ( چند تا از فیلمهاشون : بوی کافور،عطر یاس ،یک بوس کوچولو، خانه ای روی آب) . فیلم خیلی خوبی بود و رضا کیانیان و بابک حمیدیان خیلی خوب بازی کردن. جلسه پرسش و پاسخ خیلی جالب بود . اول آقای فرمان آرا جاهایی از فیلمشون رو که سانسور شده بود کامل تشریح کردن و با تشریح شدن این سانسورها همه چیز خیلی خوب روشن شد وهر سانسوری از این فیلم که توسط ایشون فاش می شد با تشویق حضار همراه بود . ( باورتون نمیشه 4 تا پلان از این فیلم سانسور کردن که به قول کارگردان فیلمو مثل آدم بدون چشم کردن ) . رضا کیانیان با شوخ طبعی خودش به سوالات پاسخ می داد و سالن را به وجد آورده بود. بابک حمیدیان هم خیلی عمقی به سوالات جواب داد که قابل تحسین بود . در کل جلسه خیلی خوبی بود و در آخر با رضا کیانیان صحبت کردم و به او به خاطر کتاب گیرا و دوست داشتنی " این مردم نازنین " ِش تبریک گفتم و ازش خواستم تا یک وبلاگ داشته باشه . او هم تشکر کرد و گفت که توی وبلاگ نویسی خیلی تنبله !! و در آخر برام امضاء یادگاری کرد .
فیلم خاک اشنا ساخت 1386 که تا دو سال اجازه اکران نداشته ، فیلم عمیقیه . پیشنهاد می کنم که این فیلم بینید و راجع به سانسوراش هر سوالی داشتید من می تونم براتون کامل توضیح بدم :).

سایت http://www.cinemaema.com/ ، خیلی سایت خوبیه. هفته پیش فیلم "درباره الی " با جلسه پرسش وپاسخ با حضور اصغر فرهادی برگزار شد . این هفته هم که "خاک آشنا" . برای شرکت در این مراسم هر چند وقت یک بار این سایتو چک کنید تا از زمان برگزاری این مراسم آگاه بشید .

وقتی که بچه بودم

بعضی از آهنگ ها ، همیشه ماندگارند و بعضی از خواننده ها هم همیشه با صداشون آرامش دهنده . من نمی خوام راجع به موزیک و آهنگ های جدید اظهار نظر کنم. ولی خوبه وقتی به یه آهنگ گوش می کنیم به معنیش بیشتر توجه کنیم .نه مثل بعضی موزیک های امروز ، خالی از معنی و محتوا . یکی از خواننده هایی که تمام کاراشو دوست دارم " فرهاد " و یکی از بهترین شعرهاش ، وقتی که بچه بودم ...

وقتی که بچه بودم

وقتی که بچه بودم

پرواز یک بادبادک میبردت از بام های سحرخیزی پلک تا نارنجزاران خورشید

وقتی که بچه بودم

خوبی زنی بود که بوی سیگار می داد و اشک های درشتش از پشت عینک با قرآن می آمیخت

آآآآه آن روزهای رنگین ، آآه آن روزهای کوتاه

وقتی که بچه بودم

آب وزمین و هوا بیشتر بود و جیرجیرک ، شب ها در خاموشی ماه آواز می خواند

وقتی که بچه بودم

در هر هزاران و یک شب، یک قصه بس بود تا خواب و بیداری خوابناکت سرشار باشد

آآآآه آن روزهای رنگین ، آآه آن روزهای کوتاه

آآآآه آن روزهای رنگین ، آآه آن فاصله های کوتاه

آن روزها، آدم بزرگ ها و زاغ های فراغ اینسان فراوان نبودند

وقتی که بچه بودم

مردم نبودند

آن روزها وقتی که من بچه بودم ، غم بود ، اماا

آن روزها، آدم بزرگ ها و زاغ های فراغ اینسان فراوان نبودند

وقتی که بچه بودم

مردم نبودند

آن روزها وقتی که من بچه بودم ، غم بود

، اماااااااا کم بود

آلبوم "برف " فرهادو می تونین از سایت

http://www.asheghane.blogspot.com/ دانلود کنید .

درباره ا ِلی

بالاخره پس از مدت ها ، وقتی از سینما اومدم بیرون ،خوشحال بودم که وقتم هدر نرفت. یه فیلم به معنای واقعی. می دونید چه چیزهایی بیشتر از همه تأ ثیر گذار بود .اینکه شخصیت مثبت و منفی توی این فیلم وجود نداشت. اونقدر خوب با بازیگرهای این فیلم همراه می شدی که وقتی فیلم تموم می شد، نمی دونستی حق رو به کی بدی و نکته دیگه این بود که نمی تونستی آخر فیلمو تشخیص بدی(آخه اینقدر فیلم آبکی توی سینما گذاشتن، که تقریباً وسط های فیلم می تونستی آخر فیلمو تشخیص بدی). راستی بازیگرا و کاگردانم مهمترین نکته این فیلم بود. اصغر فرهادی اونقدر خوب همه بازیگرارو سر جاشون قرار داده بود که باورت نمی شد مانی حقیقی ( کارگردان "کنعان") و پیمان معادی (نویسنده " کما " و " آواز قو " ) اینقدر خوب بتونن با نقششون کنار بیان. به اصغر فرهادی تبریک می گم چون نشون داد که بدون حضور ستاره های سینما هم می شه یک فیلم عالی را به نمایش گذاشت . این فیلم جایزه های زیادی بُِرده ،شامل :

- برنده خرس نقره ای بهترین کارگردان از پنجاه و نهمین جشنواره برلین - 2009
- برنده جایزه بهترین فیلم بلند داستانی از جشنواره تریبکا - 2009
- برنده سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی از بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر برای اصغر فرهادی - 1378
- برنده سیمرغ بلورین فیلم منتخب تمشاگران به طور مشترک با "بی پولی"از بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر - 1378
- برنده سیمرغ بلورین بهترین صدا از بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر برای حسن زاهدیو محمدرضا دلپاک - 1378
- تقدیر از بازی شهاب حسینی از بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر - 1378
- کاندید سیمرغ بلورین بهترین فیلم، بهترین فیلمنامه، بهترین بازیگر نقش مکمل مرد (صابر ابر)، بهترین بازیگر نقش مکمل زن (مریلا زارعی)، بهترین فیلمبرداری، بهترین تدوین، بهترین چهره پردازی از بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر - 1378

pigs might fly

تو این قضیه انتخابات ، چیزی که جالب ِ موضع گیری مردم کشور های دیگست .نه اون مردمی که ایرانی هستند و توی کشورهای دیگه زندگی می کنند . اون مردمی که کلاً متعلق به کشورهای دیگه هستند. می خوام براتون یه چیز جالب تعریف کنم. من توی وب سایت پائولو کوئلیو ، نظر دادم و توی فرمش، وب سایتمم گذاشتم. یه دختر آمریکایی نظر منو خوند و توی وبمم نظر داد. می دونید چی اینجا جالبه. این دختر ،نمی تونه فارسی بخونه در نتتیجه نتونسته بود وب منو بخونه و از من خواسته بود که وبشو بخونم. توی وبش اینقدر خوب، با مردم ایران همدردی کرده بود که واقعاً تعجب آور بود و حالا بعد از چند روز و کمی آرام تر شدن جریانات داخلی ، بازم برام نظر گذاشته و گفته هنوز دارم براتون دعا می کنم تا شما هم مثل ما روز استقلال داشته باشید . وبشو میگذارم که اگر شما هم خواستین بخونینش :

http://foreverinhell.blogspot.com